reen

Elektita artikolo el ER en Junio

Ameriko kaj gxia muziko

Atilio ORELLANA ROJAS

Eksterlanda Raportisto de NV: Nederlando

Se vi pensas pri Sudameriko, kio unue venas al via kapo?

Al tio pluraj homoj respondis, ke venas cx iam vivaj koloroj, la koloroj de la pejzagxo kaj la cxielo, la koloroj de la teksajxoj kaj la rustikaj artajxoj kaj manfaritajxoj de tie. La pentrajxoj, la potoj, la korbaro kaj juveloj el oro, argxento kun ametistoj, malakitoj kaj turkisoj.

Kiam mi memoras pri Ameriko, min unue kaptas la sonoj de muziko. Cxie kaj cxiam, muziko. La tutritmaj rumbo kaj salso, la elegantaj movoj de tango, la fajnaj sonoj de la andaj muzikiloj kaj la samboj de la plenkolora Brazilo en Karnavalo. De la vasta kaj sunoplena marbordo atlantika gxis la altaj pintoj de la Andoj, Sudameriko estas teritorio, kie vibras la sonoj de varia muziko.

Sudameriko estas nenie pli abunde ricxa ol en la vasta gamo de muzikiloj, kies eklektika deveno interplektas la indigxenajn antaux-Kolumbajn kulturojn de la Inkaa Imperio kun euxropaj kaj afrikaj influoj.

Kelkaj muzikiloj sensxangxe travivis pli ol 900 jarojn, kiel ekzemple kenao, speco de sxalmo, kiun origine oni produktis el bestaj aux homaj ostoj. Poste gxi estis fandita el oro aux argxento kaj hodiaux oni faras gxin el sukerkano. Gxin ni trovas en la montaraj regionoj de Peruo, Bolivio, norda Cxilio, nordokcidenta Argentino. Gxi havas 5 aux 6 truojn kaj gxin oni ludas por akompanadi kantojn kaj dancojn. En la folkloro de la andaj pasxtistoj oni ludas gxin por inspiri amon.

Iom pli longa estas kena-kenao, kiu estis konata proksimume en la 16-a jarcento de la ajmara popolo cxirkaux la Lago Titikaka en Bolivio. Tradicie gxi estis ludata por lauxdi la cxielon.

Alia indigxena muzikilo estas la tiel nomata pututu , uzita de Inkaoj en ties ceremonioj. Hodiaux gxi estas farita normale el kornoj. Ties mallauxtaj sonoj en kombino kun la ritmoj de kenaoj estas tauxga maniero por esprimo de melankolio.  

Inkaoj speciale sxatis lerni kaj uzi la muzikspecojn kaj muzikilojn de la popoloj kaj kulturoj, kiujn ili aneksis al la Imperio. Tio okazis kun la tiel nomata cha'jchas , muzikilo farita el kapraj ungoj, venanta origine el la hodiauxa Bolivio. Cetere, hispanoj kaj portugaloj ankaux influis muzike en Sudameriko alportante diversajn sonojn kaj ceremoniojn el Euxropo kaj Okcidenta Afriko.

Kordmuzikiloj estas notinda importajxo el Euxropo, kiu en Ameriko adoptis proprajn karakterizajxojn. Klara elmontro de tia miksajxo inter la euxropa kaj indigxena kulturoj estas la   cxarango, jam uzata en la 18-a jarcento en la boliviaj Andoj. Gxi estas malgranda, iom simila al hispana liuto, sed kun malpli da kordoj. Unuflanke gxi estis ludita ofte en kamparaj regionoj kiel parto de la ceremonioj por la besta fekundeco, aliloke gxin oni ludis por la kortegaj dancoj. La dorso de la muzikilo estas farita el dazipa kiraso.

Aliaj muzikiloj estas la tiel nomata bandurria (aux mandurria ), hibrido de gitaro kaj citro. Gxi unue estis konata en Kubo, Gvatemalo, Kolombio kaj Cxilio kaj ofte gxi estis parto de terceto kune kun harpo kaj la eksterordinara birimbao. Se foje tri kulturoj kune miksi gx as en muziko estas cxi tiam: birimbao estas brazila muzikilo el afrika deveno, harpo el Euxropo kaj bandurria el Ameriko.

La plej eksterordinara afero estas, ke la muzikiloj estas ankorau¨ hodiaux faritaj en la samaj regionoj ofte de la samaj familioj, kiuj tian kapablon heredis de generacio al generacio.

Gaitas estas faritaj, ekzemple, en la suda Kolombio laux la sama metodo kiel dum plurjarcentoj. Gaitas estas blovmuzikilo kaj pli specife speco de saksxalmo, kies tuboj estas faritaj el kakta lignajxo. Estas 2 tipoj de gaitas , vira kaj ina. La lasta havas 5 truojn kaj la vira 2 kaj oni gxin ludas per unu mano kaj per la alia iu maraca estas skuata.

Kolombio estas unu el la landoj kun plej variaj muzikiloj. Gxi parte kusxas cxe la Karibea maro, parte cxe la Pacifiko kaj havas altajn montojn, cio tio donas grandan varion al la spektro pri muzika produktado. Kolombio estas la lando de la marimba, muzikilo veninta el Afriko en la lasta jarcento.

Malgrauxtioma varieco, dauxre por multaj homoj la sonoj per kiuj oni rekonas Amerikon estas cxefe tiu de "antares" de la kecxua popolo de Peruo kaj de la kenaoj, ofte akompanataj de tamburegoj, duobla tamburo, kaj de 10-korda gitaro.

Atilio ORELLANA ROJAS (Nederlando)

Nia esperanta kvartalo

Jeremi Gishron

Eksterlanda Raportisto de NV: Israelo

La tuta mondo estas en erupcia rapidevoluo kvazawu malkvieta vulkano iom ektremanta. Lastatempe, pro la konstata naskigho de novaj ehxilogeneracioj (mi uzas novan terminon "ehxilo" - kion la saghuloj de esperantujo nomas neologismo - anstatawuante la anglaradikon "komput-") kiuj sinsekvas en chiu dua awu tria jaro simile al fungoj en la arbaro. Jerusalem mem trovighas meze de tiu erupcio kaj transiras similan galopantan evoluon. El trankvila antikva urbo kiu senshanghe restis dum duonmiljaro, subite ekaperis bolanta metropolo apartenanta al la kosmula (kosmonawuta) periodo. Interese estas konstati kiom tiu evoluo de la Moderna Jerusalemo koincidas kun la evoluo de Esperanto.

En Jerusalemo tiu subita ekshangho okazis dum la naskighojaro de nia Majstro. Jes la "Majstron de Nia Lingvo" mi kompreneble aludas, Lazaro Ludoviko Zamenhof, la D-ron de la origina Esperanto. La jaro estis 5620 (1859/60) kiam la MODERNA EPOKO trafis nian urbon kaj tial oni decidis konstrui novan kvartalon ekster la murego de Jerusalemo. Tiu murego devenas de la turka Sultano Suliman La Grandioza (Suliman estas la araba formo por Solomon) kiu je la mezo de la 16-a jarcento enfermis la tiaman Jerusalemon per vere belega kaj forta murego. Hodiawu oni nomas tiun urboparton la Malnova Urbo. Do en tiu jaro 1859/1860 (hebree: 5620 ??? ??"?) oni finfine starigis novan kvartalon por la "Estonta Jerusalemo". Kelkajn bravajn familiojn oni ankawu sukcesis translokigi al tiu "Trankvila Ejaro" (esperantigo de "Mishkenot Sha'ananim"), ech pagante ilin por ke ili loghu tie. Estis la mondkonata mecenato Moshe Montefiore kiu kontribuis la monon por tiu eta komenco, kvartalo kiu konsistis nur el du malaltaj longaj domegoj kaj unu ventmuelilo.

Mi shuldas enkonduke ian etan klarigon al la legantoj kiuj eble ne konas la judan kronologian sistemon. Iam dum la talmuda epoko oni komencis kalkuli la jarojn ekde la Kreado de la Mondo (AM = Anno Mundo) kio okazis precize en la "kristana jaro" 3760 ANTAWu Kristo (se tiu fora antawuperiodo tamen povas esti "kristana"). Kroma afero estas ke la juda jaro komencas kelkajn monatojn pli frue ol la kristana jaro. Estas septembro awu oktobro kiuj koincidas kun la hebrea monato Tishri, kiu estas nia unua. La monatoj novembro kaj decembro do chiam apartenas al la nova jaro kaj ne al la pasinta.

Zamenhof naskighis en Bijalistoko la 15-an de decembro 1859 kiu estas unu semajnon antawu la Hannuka (19 Kislev) en la jaro 5620 lawu la juda kalkulado. Sed char oni uzas la literojn de la hebrea alfabeto ankawu kiel ciferojn, tiuj judaj jaroj aperas kiel etaj vortoj. La plej ofte uzata sistemo estas ke oni pretervidas la jarmilojn kiuj ja iom malpli ofte shanghas. Dum la lastaj 700 jaroj oni trovighas en la sama kvina jarmilo kaj eblas simpligi kaj skribi la supre menciitan jaron 5620 sen la 5000 kiel 620 kies literciferoj iom ordigitaj farighas la vorto ??? - keter (fakte KTR - oni uzas nur la konsonantojn).

KETER signifas krono - kompreneble grava afero por la reghoj sed ech pli signifa en la Kabalo kie tio signifas la plej altan SEFIRA (sferon) el la dek SEFIROT. Tiu jaro keter estas proksima al la tempo kiam Bahaulla proklamis sin kiel la Nova Profeto por la Bahaja religio (kio okazis tri jarojn poste) kaj al la tempo kiam la anglo-francoj okupis Yokoshima pro la provoj de la japanoj sin liberigi de la fremdaj koloniistoj.

Ankawu la jaro de la apero de la Unua Libro 5647/1887 havas interesan nomon - ZIMRAT. Tiu vorto havas ne malpli ol "tri diversajn" signifojn en la hebrea: a) kantomelodio, b) brava heroeco, kaj c) bonega frukto de alta kvalito. Esperanto do aperis en la jaro de la "Elstara Frukto de la Heroa Melodio". Mi volas, montrante kelkajn versojn en la Biblio, pruvi pri tiuj diversaj signifoj de tiu vorto - por ke "vi min kredu" pri chi tiu etimologio sen ia dubo.

La Prapatro Jakov instruis siajn filojn "prenu el la plej bonaj fruktoj de la lando (mezimrat ha-arec) en viajn vazojn, kaj alportu al la homo donacon" (Genezo 43:11). Tiu donaco de "balzamo, mielo, aromajho, mirho, pistakoj kaj migdaloj" do estis por Josef en Egiptujo. Tio do estas la signifo de la bonegaj fruktoj.

Post la transiro de la rugha Maro la Israelidoj ekkantis spontane kun tuja ghojo pro la "mirakla" savigho. El tiu kanto oni povas legi "Mia forto kaj glorkanto estas la Eternulo, kaj Li estis por mi savo" en nia Esperanta Biblio, sed temas tamen pri "ofta" tradukeraro, jen farita ankawu de Zamenhof, char devas esti (la multe pli logika) "Mia forto kaj la Dia Potenco (zimrat-jah), farighis por mi savo" (Eliro 15:2) [oni ne povas esti savita "per ia glorkanto", chu??? Certe oni havas iom da libero dum tradukado, sed ne spite al tiu chi "heroa flanko" de Majmeo kiu rekte devenas de la dua chefsignifo che la radiko ZAMAR, fortranchi nebezonatajn vinberbranchojn. La vorto aperas kun tia signifo "detruante landojn" en kelkaj midrashoj (t.e. judaj legendoj)]. Finfine la vortkonstruo "Mia ... glorkanto estas" farighas gramatike fusha, char estas skribita "zimrat-jah" do la "ZIMRAT" de Dio Majmeo mem kaj ne de la kantisto. Maksimume oni eble rajtus traduki: "... kaj la glorkanto de la Eternulo farighis por mi savo...". Plej facile estas kompari kun Jeshaja 12:2 kaj Psalmo 118:14. En ambawu tiuj lokoj oni povas konstati ke temas pri IU FORTO KIU SAVAS kaj ne pri nura "zumado" far de Majmeo.

Malgrawu tiuj aldonaj signifoj, la plej ofta uzo de ZIMRA awu ZIMRAT tamen estas zumadi melodion awu ludi muzikon. En la profeto Amos oni vidas bonan ekzemplon: "Forigu de Mi la bruon de viaj kantoj, la sonadon de viaj harpoj (ve-zimrat nevilekha) Mi ne volas awuskulti. Sed justeco fluu kiel akvo, kaj vero kiel potenca torento". (Amos 5:23-24)

Se mi ne mencius tiun jaron ZIMRAT 5647/1887 ???? se ghi ne estus ligita ankawu kun la evoluo de Jerusalemo. Samtempe kiam Ludoviko eldonis sian Majstroverkon "La Internacia Lingvo" en Varsovio, oni malfermis la tiel nomatan Novan Pordegon en la antikva murego en Jerusalemo, la 7-an pordegon kiu estas la sola iam aldonata al la originaj antikvaj. La chefkialo por tiu "moderna" pordego estis la konstruado de "Notre Dame" far la francoj tuj ekster la murego. Oni volis havi tujan aliron al la kristana kvartalo kaj al la Preghejo de la Sankta Tombo. Ekzistas memortabuleto menciante tiun jaron 1887, kiam oni petis kaj ricevis permeson por la konstruo (preta ghi shajne estis nur dum la sekva jaro). Tiu franca konstruajho estas hodiawu la "Vatikanejo" de Jerusalemo, kvazawu internacia teritorio de la katolikoj, se mi rajtas min tiel esprimi. Kaj la Nova Pordego mem, kiu arabe portas la nomon Sultana Pordego, mi shatus nomigi per la nomo "Esperanta Pordego", pro tiu mirinda koincido: Nova Pordego en la antikva murego kiu estis malfermita ghuste en 1887, do la sama jaro kiam la UNUA LIBRO de Esperanto vidis la taglumon.

Sed inter la naskigho de Zamenhof kaj la malfermo de la Esperanta Pordego okazis tria evento en Jerusalemo kio estas la cheftemo por chi tiu artikolo. Ok jarojn post la konstruo de la "Trankvila Ejaro", grupo de marokanaj judoj el la malnova urbo decidis starigi novan kvartalon ekster la muregoj nomita "Mahxane Jisrael". La jaro estis 1868 por la konstruo de tiu dua MODERNA kvartalo, kies chefstrato nun havas la nomon "Zamenhof". Kvankam malgranda, ghi estas historie tre interesa kvartalo. La Zamenhofstrato estis inawugurita en 1962, do antawu 43 jaroj. Tio estis precize tri jarojn post la 100-jara jubileo de la naskigho de Zamenhof (kio shajne influis tiun decidon) kaj du jarojn post la fondigho de la "Domo de Jesaja" en tiu sama strato, unika Dominikana Studocentro pri Judismo. Tiun dominikanan centron starigis Frato Bruno Hussar kiu estas pli konata kiel la fondinto de Neve Shalom (Paca Oazo), tiu vilagho kie ni antawukongresis, lernante pri Paco kaj Pacaj metodoj, tuj antawu la malfermo de la 85-a Universala Kongreso en Tel-Avivo.

Ne nur la strato portas la nomon Zamenhof sed ankawu butiko kiu situas che la angulo de Rehxov Agron kaj Rehxov Zamenhof. Sur ties fasado oni povas hodiawu vidi la nomon Zamenhof, pentrita per blankaj literoj sur vinrugha fono en ambawu latinaj kaj hebreaj literoj. Tio estis la nomo de Kafejo kiu funkciis inter la jaroj 1996-1997 kaj do iama tute nova ZEO-objekto en Israelo. Mi mem notis tiun surskribon super la montrofenestro nur kelkajn jarojn post kiam oni jam fermis Kafejon Zamenhof. La ejon luas nuntempe arghentoforghisto David Kohen kiu gardos la belan vinrughan fasadon kun la pentritaj Zamenhofnomoj. Se ekzistas "esperantokvartalo" en Jerusalemo - jen ghi estas!

Jeremi Gishron

[RESUMO]
Nia ORIENTA LUMO- Filio de EPA estas fondita anta� tri jaroj. Nun ni okazigas du Esperanto-kursojn 絞umonate en Tokia Oomoto-Centro.
Unu estas komencanta klaso kaj alia estas elementa klaso. Kelkaj membroj de la filio estas lernantaj ne nur en nia filio, sed anka� en diversaj esperanto-kluboj en Tokio, kaj ili agadas efektive por esperanto-movado kun multaj samideanoj.
Niaj membroj deziras labori por sukceso de la Universala Kongreso en Jokohamo en 2007. Pro tio, la progreso de Esperanto-interparolada kapablo necesas al ni. Mi estas devonta fari la lernadon diligente mi mem kaj penos gvidi lerte Esperanton al la komencantoj, kaj devos stimuli a� konsili la membrojn kiuj turmentiｩas la stagnadon pri Esperanto-lernado.

En miaj knabinaj tagoj
verkita de DEGU� Sumiko
tradukita de MAEDA 麒geki

Kiam a殳uno fariｩis malfrua kaj rizo komencis ore ondumi, mi iris al la rizkampo por fal絞 rizon. Kaj kun la fal絞ta rizo surｧultre mi paｧis longan distancon, de la rizkampo ｩis la doma konservejo. Mia ｧultro tre doloris kaj la doloron mi ne povis toleri. Iun tagon vilaｩanoj rigardis min, paｧantan kun rizo surdorse:
ﾒOsumi-san, la servistino 稿 Manﾕuemon-san, ja portis rizon kun ploro,ﾓ ili parolis. Kaj 絞 tiu famo atingis la orelon de la dommastro kaj de tiam li igis min ne fari nur la laboron, portadon de rizo.
La tiutempa servlaboro en kamparana domo estis tre peniga. Kvankam en la tereno troviｩis persimonarbo, servistoj neniam povis gustumi la fruktojn, sed al ili estis permesitaj ｩui nur okule. E� nun el 絞uj fruktospecoj persimono estas plejｧatata de mi. Des pli en la infaneco min multe allogis tiuj ruｩe maturiｩintaj persimonoj, pendantaj de la fleksitaj bran腔j. Sed, se ilin mi deprenis kaj manｩis, mi ja devis havi tre malagrablan rezulton. Kiam mi volis depreni la maturfalintan, ie nepre rigardis la filino de Manﾕuemon-san, samaｩa knabino kiel mi, kaj ｧi alparolis.
ﾒNu, Osumi-san, se vi trovis la falintan persimonon, portu ｩin 絞 tien al mi.ﾓ Kaj ｩin ｧi forprenis de mi.
Nuntempe, homa vivo estas luksa kaj 絞u domo havas kolazionon je la 3-a horo, sed anta歹 la situacio estis tre malbona: 稿 kamplaboro oni donis pli-malpli kvin kolazionojn por tago, kaj tamen, la manｩaﾆoj, kiujn mi havis inter tagmanｩo kaj vespermanｩo, ekzemple estis batato a� maksimume taso da aﾆo, simila al rizka腔 kun nur iom da rizrubo kaj tritiko kaj kun granda kvanto da rafano. Ni ne povis manｩi e� unu rostitan sojfabon a� e� unu persimonon.
En tia situacio, tio kazis. Inter domanoj kaj viroj ankau mi diligente laboris, fal溝nte la rizon. ﾒKrakﾕ krakﾕﾓ kun tia sono serpeta klingo, blanke brilanta, agrable enmordadis riztufojn unu post alia.
Dum mi fal溝dis absorbiｩe, de iam mi sentis ke mia tua korpo komencis ｧviteti. Kaj hazarde mi trovis en la loko, anta歛 je tri-kvar ｧakuoj, ruｩan montetiｩintan mason inter la riztufoj. ﾒKio?ﾓ kun suspekto mi fendis la riztufojn kaj enrigardis, kaj mi trovis la� kalkule 30-40 persimonojn, monte amasiｩintajn unu sur la alia. La tiumomenta surpriziｩo, kiu paralizis la centron de mia kapo, e� nun neforgeseble restas en mia memoro. ﾒKial en tia loko?ﾓ suspektante mi prenis unu el ili, kaj sur ｩi mi trovi difekton, ｧajne lasitan per la puｧo de simila je bastoneto. ﾒDu, triﾓ kalkulante la difektojn, mi apena� rimarkis ke ili estas bekaj postsignoj. 鸞jne la persimonoj estis tiaj, ke ilin korvo portis kaj ｧtele kaｧis en la riztufoj.
(da殲igota)

Trafe mi diru!
---por ri絞gi esprimomanieron---
Hosoki Kazuo

Nuntempe en Tenﾕon-kjo la tegmento de la preｩejo ﾒBanｧo-denﾓ estas riparata. Tiu granda tegmento estas komplete kovrita per blanka kovrilo. Ene de ｩi la blua tuko el nilono kovras perfekte la plankon. Multe da oomotanoj kontribuis por la renovigo.Tiuokaze la energio de oomotano estas tre mirinda !
Nu, la preｩejo ﾒBanｧo-denﾓ aperis en Tenﾕon-kjo en la 33a de 麸o歛 (1958). En la 7a de a殀usto la rito celebri la kompletiｩon de la preｩejo estis farita. Kaj en la nova no-scenejo ene de ｩi la festo de Utao okazis de la 7a posttagmeze. Nun vespere en la anta歛 tago de Zuisej-festo okazas Utafesto. Sed tiam ｩuste en la tago de Zuisej-festo okazis la Utafesto. Tio estas ne imagebla facile.
Anta� 絞o, kie okazis ｩis tiam la festo de Utao? La jaro 33a de 麸o歛 ankora� estis la 8a jaro depost la fino de la 2a mondmilito. Tiam la konstruaﾆoj Zujｧokaku kaj Ｐujoukan jam estis konstruitaj en Tenﾕon-kjo. Sed granda preｩejo ne troviｩis. Kiel via prava imago, la festo de Utao okazis ekstere ｩis tiam. La tria spirita gvidantino, Degu絞 Naohi diras, ke ｧi konstruis la preｩejonﾓBanｧo-denﾓ anka� por okazigi la feston de Utao. Pro tio la kompletiｩo de ﾒBanｧo-denﾓ estis afero atendata elkore de la tria spirita gvidantino kaj tutaj kredantoj de Oomoto.
En la 5a de decembro la debuta ceremonio de no-scenejo okazis. Tiuokaze HOO鶲U Kurou, la skolestro de la skolo-Hooｧou, prezentis no-dancon ﾒTakasagoﾓ kaj ﾒHagoromoﾓ. La tria spirita gvidantino mem prezentis Maibajaｧi ﾒSooｧiaraiﾓ. (Maibajaｧi estas parto de no-danco kun japaneskaj instrumentoj, unu stilo el no-dancoj). En la panelo de no-scenejo la bildo de pino estas kutime pentrita. Sed kiel skribite en la malnova gazeto, la kompletiｩo de la desegnaﾆo estis en la 1a de septembro. Do, okaze de la festo de Utao ankora� ne troviｩas la desegno de pino. Anka� tio estas surpriza. La persono, kiu pentris 絞 tiun desegnaﾆon, estas la tre fama pentristo de no-pentraﾆo, sinjoro MACUNO Soohuu.
Kiu no-programo havas rilaton, almena� iom da rilato, al Oomoto? Kiel imagite de 絞uj kredantoj, tio estas la ﾒSeiooboﾓ, 講 ne ? Pri 絞 tiu no-programo la kunfondinto, Degu絞 Onisaburo klarigas surbaze de vidpunkto de Kototamaologio (sia scienco pri vortanimo).
La klarigo pri ｩi troviｩas en la 5a volumo de Kompleta Verkaro de Degu絞 Onisaburo. Se vi volas scii detale pri tio, bonvole referenci ｩin, mi petas. Tre grava por kredantoj de Oomoto.
La tria spirita gvidantino oficiale prezentis tiun no-dancon ﾒSeiooboﾓ en la 37a de 麸o歛 (1962), okaze de la Oomoto-stila rito por celebri naskiｩon de la tria spirita gvidantino en Banｧou-den. Disde tio en Banｧou-den diversaj no-danco, ｧimajo, no-komedio okazis 稿 monata festo k.t.p. Kaj en somero nepre okazas la festo de Utao. Banｧou-den havas 47 jarojn. ©i estas ankora� en sia kulmino pri laboro. Do de nun li da殲e observos nin, havante junecon post la riparlaboro.

Tacuo Huｩimoto: <<Felietone-feritone>>
ﾒKvardek jarojﾓ

De la unua de aprilo 1965 mi eklaboris en Oomoto 稿 la internacia fako. Jam du-tri tagojn anta歹 mi alvenis en Kameoka kaj ekloｩis en unu el la du specialaj 溝mbroj. Kompreneble tio estis provizora kaj balda� mi transloｩiｩis en pensionon Tensei, kiu troviｩis sur la supra etaｩo de la presejo Tensej-ｧa. Tiam du loｩantoj okupis unu 溝mbron.
La internacia fako tiam estis sur teretaｩo , en la t.n. ﾒgranda 溝mbroﾓ, nome ｩi okupis parton de la granda 溝mbro. Mi devas peti pardonon, 溝r mi jam ne memoras 絞ujn nomojn de la personoj, kiuj estis tiam membroj de la fako.
Certe estis s-ro Esumi, s-ro Umeda, kredeble s-ro Ise kaj f-ino I歛moto krom s-ro Nakamura, kiu en Kioto kuｧis lite kaj tie tajpe laboris kiel redaktoro de la revuo Oomoto. Aparte de tiaj esperantistoj estis anka� helpantoj bezonataj por prepari Oomoton Internacian Festivalon, kiu okazos en a殀usto, nome s-roj Uemura kaj 麒omi.
Mi mem estis provizore dungita por la somera evento, kun preteksto, ke mi estus utila kiel esperantisto en tiu jaro. Mi estis esperantisto de 12 jaroj. Mi komencis per helpa laboro por la Nova Vojo, kiu jam tiam aperis en formato B5. Krom tio estis anka� taskoj legi presprovaﾆojn de la revuoj.
La someraj eventoj, la 50a Universala Kongreso de Esperanto, postkongreso, IJK en Ocu kaj Oomoto-Internacia Festivalo en Kameoka estis sukcese finitaj. Sed individuaj okazaﾆoj da殲is ankora� post a殀usto. Ekzemple , s-ro Ib Schleicher de Martinus-Instituto faris prelegvojaｩon kaj mi akompanis lin kiel interpretanto. Do, mia laboro ne estis tuj finita en a殀usto. Kaj oni ne sin turnis al mi kun maldungo kaj tiu stato da殲is longe ｩis mi iｩis plene 60jara. Tiam oni finfine diris al mi, ke necesas interｧanｩi kontrakton. Multe anta歹, 絞rka� la jaro 1970 estis unu okazintaﾆo, ke oni transmetis min de la internacia fako al la edukejo Baiｧoo-ﾆuku, por ke mi tie 絞 ekskluzive instruu Esperanton. Tiu stato da殲is �. 27 jarojn.
Kiam mi havis iom pli ol 60 jarojn oni revokis min al la internacia fako. Deﾆorante tie, mi tamen iris instrui al Baiｧoo-ﾆuku ankora� kelke da jaroj. Nur en tiuj 絞 jaroj mi jam neniom instruas.
Kvardek jaroj da mia vivo 稿 Oomoto iris iom zigzage, sed plejparte glate kaj 絞o okazis pro mia esperantisteco kaj la esperantaj cirkonstancoj, kiuj okazis en tiuj kvardek jaroj por ne mencii nun pli fruajn jarojn. Nun 稿 Esperanto-fako de sekretariato de Universala Homama Asocio mi foje okupas min per traduko 稿fe esperanten. Lastatempe mi tradukis: Regularoj de EPA kaj de UHA. Tio estis tre malfacila tasko por mi.